127. Miłość i coś.

Trudno mi uwierzyć, że za około trzy miesiące odbędzie się nasza ósma rocznica.

Wiem, że on to ON. Czuję to każdego dnia, podczas zwyczajnych czynności. Kiedy na mnie patrzy, kiedy słyszy, że otwieram kluczem drzwi i stoi w progu, żeby mnie przywitać. Kiedy śpi i po omacku szuka mnie, żeby móc mnie objąć albo złapać za rękę. Kiedy wstaje do pracy, gdy ja jestem w połowie snu i stoi nad łóżkiem wpatrując się we mnie, głaszcząc i całując. Kiedy jestem zmęczona po pracy i nie mam siły posprzątać, ugotować, rozmawiać, rozumie to i nie wszczyna kłótni. Kiedy jedzie ze mną na zakupy, mimo swojego zmęczenia, który płaci za wakacje, mimo że ja nie mam żadnych oszczędności.
To miłość na najwyższym poziomie. Bo doświadczona. Bo mimo wszystko.

Do całkowitego spokoju brakuje mi jednego. Nie umiem sobie z TYM poradzić. Czasami nie mogę przestać o tym myśleć. O tatuażu, który z niewiadomych przyczyn tak cholernie na mnie działa, o głosie, który dźwięczy w mojej głowie, o całokształcie. Gdy już moja dusza jest spokojna, on robi coś, co na nowo rozpala w niej ogień. Nie chcę tego, a zarazem nie potrafię się od niego odciąć.

Nie chcę, żeby los mnie dłużej testował.