138. Szlachetne zdrowie, nikt się nie dowie...

Mam wrażenie, że ostatnio ciągle tylko marudzę i się nad sobą rozczulam. Brak słońca, kilka rozmów z pewną osobą, a do tego wyniki krwi i nadchodzący wielkimi krokami październik, wprawiły mnie w chandrę, jakiej dawno nie miałam.
Za kilkanaście dni miną dokładnie dwa lata odkąd się dowiedziałam, że mam niedoczynność tarczycy. Endokrynolog, profesjonalna pani profesor, stanowczo zbagatelizowała moją dolegliwość. Uznała, że norma przekroczona dwukrotnie to nie poważna sprawa, wcisnęła Euthyrox25 i kazała łykać po pół tabletki dziennie przez trzy miesiące. Kiedy następna wizyta? Nigdy. A niedoczynność subkliniczna, czyli bezobjawowa. Nie sprzeciwiłam się jej, bo byłam w tym wszystkim nowa.
Po okołu pół roku zrobiłam ponowne wyniki krwi. TSH podwyższone, znacznie. Mój internista, widząc moje wyniki, robiąc mi USG tarczycy, stwierdził, że sobie z nią poradzi sam. Jedyna zmiana taka, że miałam łykać Euthyrox25 po całej tabletce, cały czas. Kolejne wyniki krwi, TSH podwyższone. W marcu tego roku po raz pierwszy miałam TSH poniżej normy, jednak moja radość trwała tylko kolejne sześć miesięcy. Objawy mam książkowe i sama je u siebie zauważam; brak mi energii, chociaż zawzwyczaj unoszę się parę centymetrów nad ziemią. Jestem ciągle senna, brak mi koncentracji, chociaż i w tym jestem świetna. Do tego dochodzą problemy skórne, wypadanie włosów i, co moja kosmetyczka zauważyła, przerzedzanie się jednej z brwi. Do tego ciągle mi zimno, chociaż zwyczajnie marzłam rzadko. Nie wspomnę już o problemach z wagą.
Na moje oko, coś tu jest bardzo nie tak. Skoro norma TSH to do 4,0, a ja ciągle jestem na granicy 5-6 (zaczęłam się leczyć od 9,0) i według lekarzy to niewielkie podwyższenie, to dlaczego czuje się tak źle i nie mogą jej unormować? Za niedługo wybieram się do innego endokrynologa, ze strachem, że i ten mnie zbagatelizuje

Rozmawiając z moją przyjaciółką z dzieciństwa, aktualnie dość bliską, acz męczącą koleżanką, zdradziła ona swoje zdanie na temat związków z osobą chorą, na cokolwiek. Jej aktualny partner ma od niedawna lekkie nadciśnienie i w związku z tym przyjmuje leki. A ona zastanawia się czy z nim być, bo pamięta zdanie babci, że "chłop musi być zdrowy". Wstrząsnęło mną dogłębnie i nie mogę pojąć jak osoba, wykształcona, młoda, w XXI wieku może mieć tak średniowieczne poglądy. Co przekreślają choroby? Co zmieniają?
Mam niedoczynność tarczycy, astmę, alergię, nadciśnienie, wirusa HHV-1 i pewnie by się coś jeszcze znalazło. Czy wobec tego jestem gorszą partnerką i powinnam zostawić mojego chłopaka, aby ten, mógł znaleźć sobie zdrową kobietę?

Skoro zdaję sobie sprawę z groteski powyższego zdania i sytuacji także, dlaczego czuję się tak niewartościowa?