136. Bezpieczeństwo

Z wiekiem definicja bezpieczeństwa się zmienia.

Pamiętasz jeszcze jak czułaś się bezpieczna tylko i wyłącznie w towarzystwie swojego taty?

Kiedy to on musiał kłaść się obok Ciebie w łóżku i czekać, aż zaśniesz? Tylko on mógł myć Twoje włosy, bo robił to delikatnie, spłukiwał z nich pianę za pomocą gąbki, powoli, dokładnie, a Tobie nic do oczu nie leciało. A pamiętasz jak odważnie weszłaś na sam czubek najwyższego drzewa rosnącego na podwórku i bałaś się z niego zejść? Tato Ci pomógł, w ogóle Cię nie karcąc. Bo i za co? Później Ci się odmieniło i to mama zajęła miejsce taty. To z nią chciałaś spać, a tatę wyganiałaś do swojego łóżka i patrzyłaś jak mu nogi zwisają na jakieś pół metra, bo Twoje łóżko było dla niego za małe. Tata mógł sobie wychodzić, a mama musiała siedzieć z Tobą.
Rodzice byli ostoją bezpieczeństwa i spokoju. Babcia, prababcia, brat. Nawet pies. Wracając do domu z poobdzieranymi kolanami wiedziałaś, że to jest właśnie Twoje miejsce.
Później wszystko się zmieniło. Podrosłaś, pies umarł, prababcia umarła, tato weekendowy ze względu na pracę, choroba mamy, starszy brat kroczący swoją ścieżką.

Poznałaś Jego. Będąc nastolatką, spragnioną uczucia, czytającą serię "Nie dla mamy, nie dla taty, lecz dla każdej małolaty", w której to każda młoda dziewczyna miała swojego ukochanego. Też tak chciałaś, chociaż nic nie mówiłaś. Poznałaś Jego. Staliście się nierozłączni, wszędzie razem, zawsze razem. Spacery, wyjazdy, kłótnie, ogniska, rajdy. Kwintesencja młodej miłości.
Tak mijały lata. Ciągle wspólne. Pewnego dnia pomyślałaś, że to wszystko odbyło się za szybko, za wcześnie. Nie miałaś czasu na różne doświadczenia, nie poznałaś smaku szaleństwa, nie miałaś złamanego serca, On był i nadal jest pierwszy. Za wcześnie weszłaś w poważny związek. Nadal tak myślisz i to jest fakt. Prawda.
Ale kiedy wsłuchujesz się w nocy w Jego miarowy, głęboki oddech, kiedy widzisz unoszącą się klatkę piersiową, kiedy przytulasz się do ciepłych, nagich pleców, czujesz się bezpiecznie. I cokolwiek sobie nie myślisz, niczego nie żałujesz.

Jednak słysząc słowo "dom", widzę swoją rodzinę i miejsce, w którym się wychowałam, w którym jest mój pokój, moja kotka. Zastanawiam się czy kiedykolwiek się to zmieni.